logo

Kimsesizler Mezarlığı


Zafer Rıfat Irmak
zafer@etkigazetesi.com

Bir soruyla başlamak lazım kimsesizliğe dair söyleyebileceğimiz az çok söze; Kaç kez ölür bir insan?

‘Kendi’nin farkına ne zaman varırsa ilk o zaman ölüyor insan…

Önce kafana soktuklarıyla tartışmaya başlıyorsun. Doğru bildikleri bir ton yanlışa ve kalıplara karşı mücadele veriyorsun. Nefesini daraltıyor duydukların ve senin üzerinde kurmaya çalıştıkları. Yavaş yavaş başlıyor çatışmalar. Sonra ilk küllerinden doğuşunla yani kimliğini keşfetmenle başlıyor ikinci çatışma, savaş ve ölüm…

Bir şeyleri kavramaya başladığında kimsesiz kalıyorsun…

Kimi zaman gerçek anlamda kimi zaman yığınla kalabalığın ortasında ama farkına varıyorsun sana dair şeylerden vazgeçmemek uğruna kimsesiz kaldığını. Sonra kimsesiz kalanlarla tüm zorluklara rağmen baş başa kalıyorsun. Bir çok farklılığa rağmen ortak acılarda birleşiyorsun. Aslında yalnız olmadığını ve yanlış olmadığını kavrıyorsun. İşte orada yeniden çatışma ve savaş. Bu sefer daha ağır. Biz olmak, öteki olmak, dışlanmak en temel haklarından dahi mahkum bırakılmak. Bu sefer söz konusu olan Onur’un ve en temel hakkın olan yaşam.

Sokak sokak örgütlenirken kötülük sen yaşam kavgası vermeye çalışıyorsun. İşte Hande bu yaşam kavgasında yakılarak katledildi. Hayatta kalmak için kaç mücadele verdi kim bilir? Kaç kez çatışmaların ortasında kaldı? Kaç kez nefes almak için elinden geldiğince mücadele verdi?

Hande Trans bir kadındı.

Evet, Hande’ye dair bildiğimiz sadece bu. Ne yaşadığı zorluklar ne kimlik mücadeleleri ne Hande’yi Hande yapan şeyler. Hande kimsesizler mezarlığına gömüldü. Hande’nin gerçekten kimsesi yok muydu? Hande bu kadar yalnız mıydı gerçekten? Ne suçu vardı handenin? Nasıl bir suç ki yakılarak katledildi? Hande bu adaletsizlik karşısında kaç kere katledilecek? Kaç kere daha katletmek istiyorsunuz onu?  Hande’nin katilleri nerede? Neden bulunamıyor hala?

Hande hala mücadele veriyor. Her yıl onlarca transın katledildiği bu ülkede adaletin yerini bulması için Hande hala mücadele veriyor. Hande’nin dostları, sevenleri ve onun kader arkadaşları yani onlarca Hande adalet için insanca bir yaşam için mücadele vermeye devam ediyor.

Hande’yi unutmayın! Hande’nin yakılan bedeni Onur mücadelesinin simgesidir. Hande’nin katilleri bulunana kadar adalet yerine gelene kadar mücadelesi bitmeyecek. Bitmemeli!

Hande kimsesiz değil. Translar kimsesiz değil. Kimsesiz olan bu karanlığa karşı ses çıkaramayacak kadar güçsüz ve aciz olanlardır.

Translar vardır. Trans cinayetleri politiktir!” yalnızca slogan değil bu sözler bir gerçeklik… bir varoluş… bir çığlık!

Hande Kader ve katledilen tüm trans ve LGBİ’lerin katilleri bulunana kadar, özgür, eşit ve adil bir yaşam hakkının herkes için geçerli olduğu bir düzen kurulana kadar çığlıklarımızla iktidarları rahatsız etmeye devam etmeliyiz!

 

Etiketler: » » » »
Share
223 Kez Görüntülendi.
#

SENDE YORUM YAZ

7+7 = ?

İLGİNİZİ ÇEKEBİLECEK DİĞER KÖŞE YAZILARI

  • Kimsesizler Mezarlığı

    09 Ağustos 2017 Köşe Yazıları, LGBTİ, Tüm Manşetler, Yaşam

    Bir soruyla başlamak lazım kimsesizliğe dair söyleyebileceğimiz az çok söze; Kaç kez ölür bir insan? 'Kendi'nin farkına ne zaman varırsa ilk o zaman ölüyor insan… Önce kafana soktuklarıyla tartışmaya başlıyorsun. Doğru bildikleri bir ton yanlışa ve kalıplara karşı mücadele veriyorsun. Nefesini daraltıyor duydukların ve senin üzerinde kurmaya çalıştıkları. Yavaş yavaş başlıyor çatışmalar. Sonra ilk küllerinden doğuşunla yani kimliğini keşfetmenle başlıyor ikinci çatışma, savaş ve ölüm… Bir şeyleri kavramaya başladığında kimsesiz kal...